Οπου φοβος,νεκρα ιδανικα

Ρίχνοντας μια σύντομη ματιά στην παγκόσμια ιστορία συμπεραίνουμε γρήγορα πως πίσω από κάθε ευνοϊκή εξέλιξη προηγήθηκαν δυναμικές διεκδικήσεις. Οι διεκδικήσεις αυτές συνάντησαν τα μεγάλα εμπόδια του κατεστημένου και των εκάστοτε εξουσιών που το διατηρούσαν προς όφελος τους. Αν για κάποιο λόγο κατάφεραν να αλλάξουν ριζικά τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα καταλήγοντας σε επαναστάσεις, αυτός είναι σίγουρα το θάρρος και η αυτοθυσία που διακατείχε τους αγωνιστές.
 Στη σήμερον ημέρα δεν διαθέτουμε την αντιδραστικότητα και τη μαχητικότητα που διέθεταν οι πρόγονοι μας. Αντιθέτωςβυθιζόμαστε σε μια ανησυχητική και ανεξήγητη με την πρώτη ματιά αδράνεια. Παρακολουθούμε τα γεγονότα, τα σχολιάζουμε και τα κρίνουμε αλλά δεν συμμετέχουμε σ΄αυτά. Φυσικά  γι΄αυτή την κατάσταση οφείλεται ένα πλήθος παραγόντων όπως η παθητικότητα που επιβάλλει η τηλεθέαση ή η δυσκολία πολιτικής δραστηριοποίησης εξαιτίας του φόρτου εργασίας. Εντούτοις οι αιτίες που αφορούν την έλλειψη χρόνου ή το λανθασμένο τρόπο αξιοποίησης του δεν αρκούν για να εξηγήσουν την αποχή μας απ΄την πρακτική διεκδίκηση. Γιατί αρκούμαστε λοιπόν στα λόγια και στην κατάκριση των πολιτικών επιλογών δίχως να επιδιώκουμε την ουσιαστική ανατροπή του συστήματος ; 
 Αν και δεν είναι τόσο ευδιάκριτες, υπάρχουν ακόμα κοινωνικές επιταγές που καθιστούν τους ανθρώπους αδρανείς και δέσμιους της εξουσίας. Η μόνη διαφορά είναι πως έχουν αποκτήσει πλέον εκλεπτυσμένη μορφή. Έτσι λοιπόν το πρότυπο της εποχής είναι ο φιλήσυχος και νομιμόφρων πολίτης. Αυτός δηλαδή που υπακούει σε κάθε νόμο καταπνίγοντας κάθε προσωπική αμφιβολία δίχως να επηρεάζει παρά μόνο με την τετραετή ψήφο του τις πολιτικές αποφάσεις. Ο φιλήσυχος πολίτης που αποφεύγει τις συγκρούσεις και τις αντιπαραθέσεις κατά κάποιον παράλογο τρόπο θεωρείται και πολιτισμένος. Δεν είναι παράξενο λοιπόν το γεγονός ότι ανοίγοντας ένα λεξικό βλέπουμε πως το αντώνυμο της λέξης "φιλήσυχος" είναι η λέξη "ταραχοποιός". Η "ασπρόμαυρη" αυτή αντίληψη που διακρίνει τους ανθρώπους υπό το πρίσμα της υποταγής και της καταστροφικότητας καλλιεργείται ήδη από μικρή ηλικία μέσα στα σχολεία. Ο μαθητής που φέρει ανατρεπτικές απόψεις μπορεί να υποστεί ρατσισμό των προκατειλημμένων καθηγητών του. Αντιθέτως, οι μαθητές που γνέφουν καταφατικά και αυτοματισμένα δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσουν απολύτως κανένα πρόβλημα. Γίνεται λοιπόν κατανοητό πως τη συμπεριφορά μας καθορίζει σε μεγάλο βαθμό η  παγιωμένη αντίληψη του κοινωνικού συνόλου. Ο φόβος της κοινωνικής κατάκρισης επηρεάζει έντονα τη λήψη των αποφάσεων μας. Έτσι ο ίδιος ο κόσμος μετατρέπεται σε κατασταλτικό όργανο της εξουσίας με την κριτική που ασκεί στους ασυνταύτιστους. Υπό αυτό το κλίμα φόβου που επικρατεί το κάθε ιδανικό δεν είναι παρά μια ηθικολογία, μια βιτρίνα και ένας ειρωνικός εξωραϊσμός της χειραγωγημένης και παρηκμασμένης κοινωνίας μας.