Αναρχια και φιλοσοφια

1. Η αναρχία, όσο και αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους, είναι στενά συνδεδεμένη με τη φιλοσοφία. Είτε σχετίζεται με τη φιλοσοφία ακαδημαϊκού επιπέδου (Leo Tolstoy, Noam Chomsky), είτε σχετίζεται με τη φιλοσοφία του δρόμου και του graffiti. Αυτά τα δύο συνθήματα είναι του δεύτερου "είδους φιλοσοφίας". Τα λόγια είναι περιττά, απλά σκεφτείτε!!!
2.  

στις 9 Δεκεμβρίου του 1842, γεννήθηκε ο Πιοτρ Κροπότκιν, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχικού κινήματος.

Πατέρας του ο πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, αξιωματικός του στρατού του Τσάρου, και μητέρα του η Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, κόρη στρατηγού με φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή της, την οποία όμως ο Κροπότκιν θα χάσει σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της θα την επηρεάσει καθώς ο πατέρας του θα ξαναπαντρευτεί μία αυταρχική γυναίκα και οι σχέσεις τους θα κλονιστούν. Ακολουθώντας την πορεία που ο πατέρας του χάραξε για κείνον, σε ηλικία 15 ετών θα βρεθεί στην επίλεκτη στρατιωτική σχολή, το Σώμα των Πριγκίπων.

Θα επιλέξει να μην υποταχτεί σε κάτι που δεν τον εκφράζει. Διαβάζει πολύ και επιδίδεται στην έκδοση μίας εφημερίδας. Αποφοιτώντας από τη σχολή θα ζητήσει να μετατεθεί σε σύνταγμα της Σιβηρίας. Τα πέντε χρόνια που θα παραμείνει εκεί αφιερώνεται σε γεωγραφικές έρευνες και μελέτες. Όταν θα του προταθεί η θέση του Γραμματέα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, θα αρνηθεί. Το ίδιο θα κάνει και αργότερα. Θα απαρνηθεί όσους τίτλους του προτάθηκαν θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτό θα είναι η αρχή της αναρχικής πορείας του.

Προκειμένου να μελετήσει το εργατικό κίνημα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη. Πρώτη του στάση η Ελβετία και η Πρώτη Διεθνής της οποίας θα γίνει μέλος. Επόμενο βήμα η μύηση στον σοσιαλισμό, μέσω βιβλίων απαγορευμένων στη Ρωσία και επαφών του με σοσιαλιστές ηγέτες. Μέσα από την αναζήτηση θα καταλήξει στη δική του επιλογή. Τον κόσμο του αναρχισμού. Θα οδηγηθεί πίσω στη Ρωσία όπου και θα γίνει ενεργό μέλος μίας επαναστατικής ομάδας, των Τσαϊκόφσκι (μεγαλοαστοί και αριστοκράτες νέοι που μάθαιναν ανάγνωση, γραφή και ιστορία στον αμόρφωτο πληθυσμό), αρχίζοντας παράλληλα να αναπτύσσει τις θεωρίες του. Το 1876 θα φυλακιστεί. Μετά από δύο χρόνια θα καταφέρει να αποδράσει και θα ζήσει στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας μεταξύ Ελβετίας, Γαλλίας και Μ. Βρετανίας. Θα ζήσει 40 δημιουργικά χρόνια στα οποία θα γράψει τα σπουδαιότερα έργα του.

Ανάμεσα σε αυτά ο ύμνος του αναρχοκομμουνισμού «The Conquest of Bread» («Η κατάκτηση του ψωμιού»), «Mutual Aid» («Αλληλοβοήθεια»), «Memoirs of a Revolutionist» («Αναμνήσεις ενός επαναστάτη»), «Fields, Factories and Workshops» («Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια»). Στα έργα του είναι διάχυτος ο επηρεασμός του από την Παρισινή Κομούνα που αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναρχοκομουνιστικής θεωρίας του.

Στο «The Conquest of Bread» και το τρίτο κεφάλαιο «Αναρχοκομμουνισμός» ο Κροπότκιν γράφει:

«Κάθε κοινωνία που έχει καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία θα αναγκαστεί, υποστηρίζουμε, να οργανωθεί στις γραμμές της Κομουνιστικής Αναρχίας. Η Αναρχία οδηγεί στον Κομουνισμό, και ο Κομουνισμός στην Αναρχία, που είναι και οι δυο τους εκφράσεις της κυρίαρχης τάσης στις σύγχρονες κοινωνίες, της αναζήτησης της ισότητας».

Ως αναρχοκομουνιστής δίνει μεγάλη έμφαση στη δύναμη της λαϊκής μάζας. «Οι κομουνιστικές οργανώσεις δεν μπορεί να αφεθούν να δημιουργηθούν από νομοθετικά σώματα που ονομάζονται κοινοβούλια, δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια. Πρέπει να είναι δουλειά όλων, μια φυσική ανάπτυξη, ένα παράγωγο της εποικοδομητικής μεγαλοφυΐας των μαζών.»

Βαθιά αντικαπιταλιστής, τοποθετούσε την απαρχή της κοινωνικής επανάστασης, στην ύπαρξη μίας ευημερούσας εργατικής τάξης που θα είχε θετικά αποτελέσματα στην παραγωγή χωρίς την παρεμβολή καμίας μορφής εξουσίας. Στη θεωρία του αντικαθιστά την ατομική ιδιοκτησία με την ελεύθερη διάθεση όλων των αγαθών και υπηρεσιών, θεωρώντας το σύστημα της καπιταλιστικής παραγωγής εμπόδιο για την πρόοδο και στέκεται απέναντι στο κράτος που την υπηρετεί, απορρίπτοντας τον μηχανισμό της αγοράς και το μισθολογικό σύστημα. Την ίδια ώρα, δεν αποδέχεται τα συστήματα του κολεκτιβισμού.

«Κατά τη γνώμη μας οι κολεκτιβιστές υποπίπτουν σε ένα διπλό σφάλμα στα σχέδιά τους για την αναδόμηση της κοινωνίας. Ενώ κάνουν λόγο για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος σκοπεύουν απ την άλλη να διατηρήσουν δύο θεσμούς που αποτελούν καθαυτή τη βάση του συστήματος αυτού και οι οποίοι είναι η Κυβέρνηση των Αντιπροσώπων και το Μισθολογικό Σύστημα» γράφει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον Πιοτρ Κροπότκιν το οικονομικό σύστημα θα πρέπει να βασίζεται στην αρχή: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» δηλαδή κάθε τι που παράγεται πρέπει να διανέμεται και να ανταλλάσσεται με βάση τις επιταγές της κοινωνίας και τις ανάγκες του καθενός.

Ο Κροπότκιν μετά τη σαραντάχρονη αναζήτηση του θα επιστρέψει στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1917, στα 75 χρόνια. Θα γίνει δεκτός με ενθουσιασμό από 60.000 Ρώσους και την προσωρινή επαναστατική Κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κερένσκι. Και πάλι δεν θα συμβιβαστεί. Όταν θα του προταθεί η θέση του Υπουργού Παιδείας θα αρνηθεί. Παρότι η στάση του απέναντι στου Μπολσεβίκους υπήρξε κριτική – κάτι που καταμαρτυρούν οι επιστολές του προς τον Λένιν – θα επικεντρώσει τη δράση του εναντίον της αντεπανάστασης και των ξένων στρατών που στάλθηκαν στη Ρωσία.

Δεν άντεξε όμως πολύ. Η χρόνια βρογχίτιδα από την οποία υπέφερε τον γονάτισε καθώς ένα κρυολόγημα θα εξελιχθεί σε πνευμονία. 8 Φεβρουαρίου 1921 πριν προλάβει να τελειώσει το τελευταίο του έργο «Ethics» ο θεωρητικός του αναρχοκομμουνισμού θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Ντμίτροβ.

Η κηδεία του έγινε στο κοιμητήριο Νοβοντεβίτσι της Μόσχας παρουσία δεκάδων χιλιάδων αναρχικών και μετατράπηκε σε πορεία διαμαρτυρίας κατά των Μπολσεβίκων με την ανοχή του Λένιν που φοβήθηκε γενικευμένα επεισόδια σε περίπτωση απαγόρευσης ή επέμβασης. Η κηδεία του ήταν η τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στη Ρωσία.

<< Τύχη >> ?

Μετά τον «υποβιβασμό», πριν από πέντε χρόνια, του μικροσκοπικού Πλούτωνα από το καθεστώς του κανονικού πλανήτη σε αυτό του «νάνου», οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος μειώθηκαν από εννέα σε οκτώ.

Όμως ίσως σύντομα να ξαναγίνουν εννέα, αν οι αστρονόμοι βρουν στον ουρανό αυτό που μερικοί υποψιάζονται: έναν τεράστιο, αέριο, νέο πλανήτη, που μπορεί να έχει μάζα μέχρι και τετραπλάσια από τον Δία, τον μέχρι σήμερα γνωστό «γίγαντα» του ηλιακού μας συστήματος.

Ο πλανήτης, που έχει πάρει ήδη το όνομα «Τύχη», από την ομώνυμη θεά της ελληνικής μυθολογίας, θεωρείται πιθανό να «κρύβεται» στην εξωτερική -και πιο μακρινή σε σχέση με τη Γη- πλευρά του λεγόμενου «νέφους Όορτ», της πιο απομακρυσμένης περιοχής του ηλιακού μας συστήματος, η οποία φιλοξενεί δισεκατομμύρια παγωμένα σώματα.

Η «Τύχη», αν όντως υπάρχει, απέχει από τον ήλιο περίπου 15.000 φορές περισσότερο από ό,τι ο δικός μας πλανήτης, γι αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό μέχρι σήμερα να εντοπιστεί, υποστηρίζουν ορισμένοι αστρονόμοι, που θεωρούν ότι τώρα πια υπάρχουν στοιχεία, για την ύπαρξή της από το διαστημικό τηλεσκόπιο Wise της NASA, τα οποία πρόκειται να αναλυθούν κατάλληλα. Η πρώτη δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων θα γίνει φέτος τον Απρίλιο και οι αστροφυσικοί Τζον Ματέζε και Ντάνιελ Γουιτμάιρ, του Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα στις ΗΠΑ, εκτιμούν ότι θα γίνει τελικά δυνατή η παρατήρηση της «Τύχης» και από επίγεια τηλεσκόπια, σε μια διετία περίπου, σύμφωνα με τις βρετανικές «Ιντιπέντεντ» και «Ντέιλι Μέιλ».

Αν η ύπαρξή της όντως επιβεβαιωθεί από διαφορετικά τηλεσκόπια, θα εναπόκειται στη Διεθνή Αστρονομική Ένωση να αποφασίσει αν θα της δώσει το «στάτους» κανονικού πλανήτη. Ένα αντεπιχείρημα θα ήταν ότι η «Τύχη» ίσως σχηματίστηκε γύρω από κάποιο άλλο άστρο και αργότερα «αιχμαλωτίστηκε» από την έλξη του βαρυτικού πεδίου του ήλιου μας. Δεν αποκλείεται, κατά τον Ματέζε, ο διεθνής αστρονομικός οργανισμός να υποχρεωθεί να δώσει μια «σολομώντεια» λύση, δημιουργώντας μια τελείως νέα κατηγορία πλανητών για χάρη της «Τύχης».

Αν υπάρχει, η «Τύχη» σχεδόν σίγουρα αποτελείται, κυρίως, από υδρογόνο και ήλιο και έχει ατμόσφαιρα παρόμοια με αυτή του Δία, με νέφη και ισχυρές καταιγίδες, ενώ δεν αποκλείεται να έχει τους δικούς της δορυφόρους. Η θερμοκρασία της υπολογίζεται στους μείον 73 βαθμούς Κελσίου, τέσσερις έως πέντε φορές μεγαλύτερη από του παγωμένου Πλούτωνα, καθώς πιστεύεται ότι ένα τόσο μεγάλο ουράνιο σώμα χρειάζεται πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να ψυχθεί, μετά την αρχική θερμοκρασία που «ανέβασε» κατά τη δημιουργία του.

Το «νέφος Όορτ» έχει σφαιρικό σχήμα με ακτίνα περίπου ένα έτος φωτός και βρίσκεται στο ένα τέταρτο της απόστασης της Γης από τον «Άλφα Κενταύρου», το φωτεινότερο αστέρι στο νότιο ημισφαίριο. Τα περισσότερα ουράνια σώματα στο «νέφος» έχουν θερμοκρασία κοντά στο απόλυτο μηδέν (μείον 273 βαθμοί). Μερικά από αυτά «εκτροχιάζονται» κατά περιόδους, εξαιτίας της συνδυασμένης βαρυτικής έλξης των δισεκατομμυρίων άστρων προς το κέντρο του γαλαξία μας, με συνέπεια οι τροχιές τους να μεταβάλλονται και τα σώματα αυτά να αρχίζουν ένα «ταξίδι» προς το εσωτερικό του ηλιακού μας συστήματος, συνήθως με την μορφή κομητών.

Για πρώτη φορά οι καθηγητές Ματέζε και Γοουιτμάιρ πρότειναν, στο περιοδικό «Icarus» της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρίας, την παρουσία της «Τύχης» προκειμένου να εξηγήσουν γιατί πολλοί από αυτούς τους κομήτες έρχονται από λάθος κατεύθυνση, σε σχέση με τις επιστημονικές θεωρίες.

Ασπρίσαμε περιμένοντας το μαύρο χρυσό

Πάντα υπήρχε ένα σενάριο συνωμοσίας να κατατρέχει την φτωχή, αλλά τίμια Ελλάδα. Κανονικά έπρεπε να είμαστε Ελβετία, αλλά ας όψονται «εκείνοι»…

Από τη μια μεριά εμείς: μια χώρα μικρή με μεγάλο πλούτο πνευματικό και πολιτιστικό, αλλά και με απύθμενα αποθέματα πολύτιμων φυσικών πόρων στο υπέδαφος. Πετρέλαιο, χρυσός, ασήμι, ουράνιο… τίποτα δε μας λείπει.

Από την άλλη μεριά εκείνοι: οι δυνάμεις του σκότους και του κακού που επιβουλεύονται τα νιάτα, την ομορφιά και τα πλούτη μας. Η διεθνής των συνωμοτών (μέσα στην οποία πάντα υπάρχουν μυστικές υπηρεσίες και κάποιοι σιωνιστές), κάνει τα πάντα για να μας κρατήσει στην ένδεια και στην απέξω.

Εμείς, ήμασταν τόσο σίγουροι ότι θα γίνουμε Σαουδική Αραβία που με το που είδαμε τις πρώτες σταγόνες πετρελαίου στη Θάσο, αρχίσαμε να στέλνουμε τα παιδιά μας φοιτητές στη Ρουμανία να σπουδάσουν μηχανικοί πετρελαίου. Δημιουργήθηκε και η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ). Χάρτες, ιστορικά στοιχεία, η παραμικρή ανάβλυση γέμιζε με ελπίδα το πανελλήνιο.

Σημεία γνωστά από την αρχαιότητα, λόγω της ανάβλυσης πίσσας που χρησιμοποιήθηκε για τη στεγανοποίηση των πλοίων, τώρα τα βλέπαμε με νέα ματιά. Προκηρύξαμε, λοιπόν, διεθνή διαγωνισμό, εκδήλωσαν ενδιαφέρον ξένες εταιρίες, τους παραχωρήσαμε κομμάτια μας για έρευνες (Πελοπόννησο, Ήπειρο, Αιτωλοακαρνανία, Ιωάννινα, Πατραϊκό), έψαξαν και … έφυγαν με άδεια χέρια. Και μετά χάθηκε και η ΔΕΠ.

Τα στελέχη της, όμως, δε χάθηκαν και με κάθε ευκαιρία βγαίνουν να μας πουν ότι είμαστε γεμάτοι πετρέλαιο που πρέπει να αξιοποιήσουμε. Και ποιά στιγμή είναι πιο κατάλληλη από τη χειρότερη οικονομική κρίση που πέρασε η χώρα στις τελευταίες δεκαετίες; Εδώ πάμε να κόψουμε πενταροδεκάρες από συνταξιούχους, ενώ εκεί κάτω υπάρχουν δισεκατομμύρια! Όλο το χρέος της χώρας είναι κάτω από το χώμα! Ποιος θα αντισταθεί σε μια τόσο λαμπρή ιδέα;

Ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, υπεύθυνος για θέματα Ενέργειας, το έκανε αμέσως παντιέρα του. Και ξέχασε ότι έχουμε τεράστια γνωστά και καθαρά ενεργειακά αποθέματα που μένουν αναξιοποίητα.

Αέρας, ήλιος, βιομάζα, γεωθερμία είναι αξιοποιήσιμα εδώ και τώρα. Μπορούν, μάλιστα, να αναδείξουν την Ελλάδα σε ενεργειακό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Χωρίς αγωγούς και χωρίς πετρέλαια. Χωρίς σενάρια συνωμοσίας και χωρίς τον κίνδυνο να γίνουμε Κόλπος του Μεξικού από καμιά διαρροή … Αρκεί να σταματήσουμε να κυνηγάμε χίμαιρες και να αξιοποιήσουμε αυτό που ξέρουμε ότι έχουμε εδώ και τώρα!

Ναι, η απελπισία είναι πολύ κακός σύμβουλος. Τα όποια μικρομάγαζα καλά κάνουν και προωθούν την ατζέντα τους (προσωπική και επιχειρηματική). Οι κυβερνώντες χρειάζεται να έχουν ψύχραιμη και ψυχρή ματιά. Αντ’ αυτού επιδεικνύουν τον πανικό τους.

*Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι γενικός διευθυντής του ελληνικού γραφείου της περιβαλλοντικής οργάνωσης  «Greenpeace»

Γάμος ομοφυλοφίλων-Άρθρο του Αντώνη Κανάκη στο aixmi.gr

Προσωπικά μου φαίνεται αδιανόητο ότι το 2011 μιλάμε ακόμη για τους gay ή για τον γάμο τους! Τα στερεότυπα δε, είναι τόσο ισχυρά που ο περισσότερος κόσμος όταν ακούει για γάμο ομοφυλοφίλων, τους φαντάζεται στην εκκλησία με στέφανα και ρύζια και τον έναν από αυτούς ντυμένο νυφούλα. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Στη εκκλησία δεν θα γίνει ποτέ των ποτών τέτοιος γάμος, γιατί πολύ απλά, από ναούς της αγάπης, τους έχουν μετατρέψει, πολλοί από τους αυτοαποκαλούμενους εκπροσώπους του Θεού, σε ναούς της μισαλλοδοξίας και του μίσους γενικότερα.

Αυτό που θέλουν οι ομοφυλόφιλοι, οι οποίοι είναι τόσοι μα τόσοι πολλοί, γεγονός που πρέπει να το καταλάβουν κάποια στιγμή όλοι όσοι ισχυρίζονται τα περί «ανωμαλίας» και να μας εξηγήσουν επιτέλους πως του ξέφυγε του δημιουργού μας τόση πολλή ανωμαλία στον κόσμο, είναι να έχουν όλα τα νόμιμα δικαιώματα που συνεπάγεται ένας γάμος, να είναι ίσοι δηλαδή με τους υπόλοιπους συμπολίτες τους και σε ανθρώπινο και κοινωνικό επίπεδο να σταματήσει μια για πάντα αυτή η απάνθρωπη και παράλογη διάκριση.

Ειδικά για τα νόμιμα δικαιώματα που στερούνται οι άνθρωποι αυτοί, είχα γράψει ένα κομμάτι και παλαιότερα, το 2005 συγκεκριμένα και με την ανοχή του aixmi.gr θα επαναλάβω ένα κομμάτι του και εδώ:

Παρακολουθούσα ένα επεισόδιο της σειράς «Στην εντατική», κατά τη διάρκεια του οποίου, εξελίχθηκε μια ιδιαίτερη, διαφορετική ιστορία. Όχι γιατί τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών ήταν διαφορετικά (πώς να είναι εξάλλου, αφού όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, ανάγκες, ελπίδες) αλλά γιατί η κοινωνία, αποφάσισε προ πολλού τον διαχωρισμό, την απομόνωση, την ενοχοποίηση τέτοιων ανθρώπινων ιστοριών.

Μια γυναίκα έφτασε στην εντατική, ύστερα από ισχυρό εγκεφαλικό. Έπρεπε να παρθεί η παρακάτω απόφαση. Είτε να την αφήσουν να πεθάνει φυσικά και γαλήνια, είτε να την κρατήσουν εκβιαστικά στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, έως ότου υποκύψει ύστερα από έντονη ταλαιπωρία. Ο νόμος προέβλεπε ότι την απόφαση δικαιούται να λάβει είτε ο σύζυγος, είτε οποιοσδήποτε άλλος συγγενής πρώτου βαθμού. Η γυναίκα είχε μόνο δύο ανθρώπους. Τον αδερφό της, με τον οποίο δεν είχαν καμία επαφή τα τελευταία 10 χρόνια και την επί 27 χρόνια σύντροφο της ζωής της.

Δύο γυναίκες λοιπόν, που έζησαν επί 27 χρόνια ως ζευγάρι, αγάπησαν και φρόντισαν η μια την άλλη πηγαίνοντας κόντρα στις κοινωνικές επιταγές, εισπράττοντας όλες τις δυσάρεστες συνέπειες αυτής της επιλογής.

Είκοσι επτά χρόνια μετά, η μία συνοδεύει την άλλη στη τελευταία μάχη της ζωής της, που δυστυχώς πρόκειται με σιγουριά να χάσει. Δεν δικαιούται όμως να υποδείξει την επιλογή της συντρόφου της, σχετικά με τον τρόπο που επιθυμούσε να πεθάνει, όπως της την είχε εμπιστευτεί την πρώτη φορά που υπέστη ένα μικρότερης σημασίας εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο λόγος που δεν δικαιούται, είναι το γεγονός πως δεν είναι νόμιμα παντρεμένες. Δεν είναι νόμιμα παντρεμένες, όχι γιατί δεν το ήθελαν, αλλά γιατί ο νόμος το απαγορεύει. Έτσι λοιπόν, οι υπεύθυνοι γιατροί εντοπίζουν τηλεφωνικά τον αδερφό της ετοιμοθάνατης γυναίκας, ο οποίος σε αντίθεση με την επιθυμία της και αρνούμενος να μιλήσει με τη σύντροφο της αδερφής του, δίνει την εντολή να την κρατήσουν με κάθε μηχανικό μέσο και για όσο αντέξει στη ζωή.

Κατά συνέπεια, η επί 27ετίας σύντροφός της, παρακολουθεί τον άνθρωπο που όλη της τη ζωή αγαπούσε και φρόντιζε, να αργοπεθαίνει με έναν φρικτό και βίαιο τρόπο που ο ίδιος δεν επιθυμούσε, ανήμπορη να κάνει το παραμικρό εξαιτίας κάποιων απάνθρωπων νόμων, που παραδόξως θεσπίστηκαν από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Νόμοι, που εκφράζουν, όχι μόνο την αποστροφή της κοινωνίας για επιλογές ανθρώπων που αφορούν αποκλειστικά τη προσωπική τους ζωή, που όχι μόνο στερούν από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια επιδόματα και άλλου είδους παρόμοιες παροχές (που δικαιούνται τα παντρεμένα ετερόφυλα ζευγάρια), που όχι μόνο τους στερούν το δικαίωμα για μια κοινωνικά φυσιολογική ζωή, αλλά τους στερούν ακόμα και τα δικαιώματα στο θάνατο. Να μη δικαιούται δηλαδή μια γυναίκα, να πάρει την απόφαση για έναν ανώδυνο και αξιοπρεπή θάνατο της συντρόφου της, μόνο και μόνο γιατί είναι του ιδίου φύλου.

Θέματα όπως αυτό, αποδεικνύουν πόσο πραγματικά πρωτόγονη είναι η θεωρητικά εξελιγμένη κοινωνία μας. Μακάρι η εξέλιξη στα ανθρώπινα θέματα, να ήταν ανάλογη της τεχνολογικής. Άραγε, πως μπορούμε να επιδεικνύουμε τόσο ανοιχτό μυαλό σε ότι αφορά τα άψυχα πράγματα και να είμαστε τόσο στενόμυαλοι και σκληροί σε ότι αφορά τις ψυχές των συνανθρώπων μας;

Όσο δεν πιστεύω ή δεν θέλω να πιστεύω στην κακία, τόσο την συναντώ μπροστά μου. Ποια είναι αυτή η δύναμη που κάνει καλούς ανθρώπους να συμπεριφέρονται με τόση κακία προς τους συνανθρώπους τους; Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε τις ανασφάλειες μας, τα πάθη μας, τους φόβους μας, τις επιλογές μας σε μία ανεγκέφαλη ηθική, που βίαια επιβάλλουμε στους άλλους;

Πώς το παίζουμε Θεοί με τις ζωές των ανθρώπων; Με την καρδιά και την ψυχή τους; Πώς τολμάμε να υποδεικνύουμε ποιον και πώς θα αγαπήσουν; Ποιες θα είναι οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις; Από πού πηγάζει η αλαζονεία, να θεωρούμε και να πιστεύουμε πως ο δικός μας τρόπος, οι δικές μας επιλογές είναι οι «σωστές», οι «φυσιολογικές», οι εγκεκριμένες από τον ίδιο Τον Θεό; Πιστέψτε με, κανένας Θεός δεν θα μπορούσε να διαχωρίσει κατά αυτόν τον τρόπο τους ανθρώπους, να είναι τόσο σκληρός μαζί τους, όσο είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Η κοινωνία μας, λανθασμένα κατά την άποψη μου, έχει συνδέσει τον γάμο με την αναπαραγωγή. Αυτή η σύνδεση δε, συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο η αναπαραγωγή θεωρείται απώτερος στόχος του γάμου, αλλά αποτελεί προϋπόθεση ο γάμος για την αναπαραγωγή! Ο γάμος όμως, κυρίαρχα είναι η ένωση δύο ΑΝΘΡΩΠΩΝ που αγαπιούνται και που επέλεξαν να ζήσουν μαζί τη ζωή τους.

Το μόνο, που έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε από τους συνανθρώπους μας, σχετικά με τις επιλογές της προσωπικής τους ζωής, είναι αυτές να μην λειτουργούν εις βάρος κανενός άλλου.

Φανταστείτε μία κοινωνία με πλειοψηφία ομοφυλόφιλους, όπου οι ετερόφυλοι εισπράττουν χλευασμό, απαξίωση, απομόνωση, μίσος, μόνο και μόνο επειδή είναι αυτό που είναι. Ας μην κάνουμε στους άλλους ότι δεν θα θέλαμε να κάνουν σε εμάς.

Ας σκεφτούν λίγο οι εκπρόσωποι της εκκλησίας (βασικοί υπεύθυνοι της κατάστασης) με κριτήριο την αγάπη, που υποτίθεται πως εκπροσωπούν, και ας πάψουν να επιδεικνύουν και σε αυτό το θέμα, το γνωστό σκληρό και γεμάτο μίσος πρόσωπό τους. Ας σοβαρευτούν λίγο οι διάφοροι τηλεοπτικάντζαροι, οι οποίοι φιλοξενούν και εκφράζουν ομόφοβα, γεμάτα μίσος, μηνύματα.

Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι πολιτικοί, που όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για το θέμα αυτό, αλλά ουκ ολίγες φορές κάποιοι από αυτούς, εκφράζουν επίσης ομόφοβες απόψεις, χωρίς να είναι καν αυτός ο ρόλος τους.

Τέλος, ας ανοίξουμε όλοι την καρδιά και το μυαλό μας. Ας σκεφτούμε καθαρά, απαλλαγμένοι από την πολλές φορές, λανθασμένη κοινωνική εκπαίδευση που δεχθήκαμε. Ας μην μεταφέρουμε τον θυμό μας στους άλλους, δεν φταίνε αυτοί που είμαστε θυμωμένοι, εμείς φταίμε. Ας αναλογιστούμε την δυστυχία που προκαλούμε στους συνανθρώπους μας με την συμπεριφορά μας. Ας προτάξουμε την αγάπη και όχι το μίσος, και ας μετατρέψουμε την ανεγκέφαλη, υποκριτική, απάνθρωπη στο θέμα αυτό κοινωνία μας, σε σκεπτόμενη, ειλικρινή, ανθρώπινη.

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον (σε κάποιες χώρες στον ίδιο με εμάς πλανήτη, ήδη συμβαίνει), θα κοιτάμε πίσω και με την ίδια απορία με την οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα το γεγονός πως κάποτε οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου για παράδειγμα, με την ίδια απορία θα αντιμετωπίζουμε τότε το γεγονός πως το 2011 οι ομοφυλόφιλοι δεν είχαν δικαίωμα γάμου και βίωναν ακόμα κοινωνικές διακρίσεις.

Οι απόψεις του ποιητή Γκιμπράν για τη σχέση γονέων-παιδιών

...Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου.Είναι οι γιοι
και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.
Για τη ζωή τους είσαι το μέσο και όχι η αρχή,
κι ας μένουν κοντά σου,δεν ανήκουν σε εσένα.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
όχι όμως τις ιδέες σου,
γιατί έχουν τις δικές τους.
Μπορείς να δώσεις μια στέγη στο σώμα τους,
όχι όμως και στην ψυχή τους,
γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο,
που εσύ δεν μπορείς να επισκευτείς
ούτε και στα όνειρα σου...

Πόσο φτωχοί είμαστε…

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό. Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

-«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

-«Ωραία» απάντησε ο γιος ονειροπολώντας

-«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:

- Εμείς έχουμε έναν σκύλο… ενώ αυτοί έχουν άλογα, σκύλους, γάτες, κατσίκια και κουνέλια. Εμείς έχουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου… ενώ αυτοί ένα πανέμορφο ποταμάκι δίχως τέλος. Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη… ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα. Εμείς παίζουμε και ζούμε στην εικονική πραγματικότητα του play station… ενώ αυτοί παίζουν και τρέχουν στα λιβάδια χωρίς να φοβούνται τ’ αυτοκίνητα. Εμείς τρώμε συσκευασμένα έτοιμα φαγητά γεμάτα συντηρητικά… ενώ αυτοί αγνά λαχανικά από το κήπο τους και φρέσκα φρούτα από τα δέντρα. Εμείς έχουμε έπιπλα και πόρτες από πλαστικό, σκεύη από πλαστικό, παιχνίδια από πλαστικό… ενώ αυτοί ζουν σε σπίτια φτιαγμένα από υλικά που παίρνουν από τη φύση: ξύλο, πέτρα, λάσπη, σίδερο. Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση… ενώ αυτοί «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τη γη τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του… και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:

«Σε ευχαριστώ μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε